maandag, november 23, 2009

foutjes corrigeren

We hebben intussen op Sporza en in Studio 1 kunnen merken dat Elfje Willemsen en Eva Willemarck zaterdag in Lake Placid beslag gelegd hebben op de achtste plaats in het landenklassement. Daarmee hebben ze een eerste keer voldaan aan het BOIC-criterium om in februari deel te nemen aan de Winterspelen in Vancouver. Willemsen en Willemarck eindigden in de tweede WB-race van het seizoen zowel 17e in de eerste run als in de tweede run. Dat was goed voor de achtste plaats per land.

Een groot percentage van de aankondigingen in de media geeft echter een verkeerd beeld weer van onze olympische criteria. Ik hoorde gisteren Tom Coninx in Studio 1 nog zeggen dat onze dames nog één keer 8e moeten worden, een "slip of the tongue" die wel vaker voorkomt. Voor alle duidelijkheid en in alle constructiviteit geef ik hieronder nog eens de regels weer.

De meiden moeten aan twee normen voldoen:

IOC-norm:
- Genoeg punten verzamelen om bij de 12 beste landen op de wereldranglijst te komen.


BOIC-norm:
- Minstens als 8e land finishen tijdens twee van de wereldbekerraces.

De volgende wereldbekers zijn reeds achter de rug:
13/11 : wereldbekerwedstrijd in Park City (Usa) ---> 10e land geworden
21/11 : wereldbekerwedstrijd in Lake Placid (Usa) ---> 8e land geworden

Komen er nog aan:
5/12 : wereldbekerwedstrijd in Cesana (Ita)
12/12 : wereldbekerwedstrijd in Winterberg (Dui)
19/12 : wereldbekerwedstrijd in Altenberg (Dui)
8/1 : wereldbekerwedstrijd in Köningssee (Dui)
16/1 : wereldbekerwedstrijd in St. Moritz (Zwi)

en tenslotte 23/1 : wereldbekerwedstrijd in Igls (Oos) maar deze telt niet voor Olympische kwalificatie want het IOC sluit zijn kwalificatie af op 17/1, dus vlak na de WC van St-Moritz.
We hebben dus na vandaag nog 5 kansen nog minstens 1 keer 8e land te worden.

In 2007 was dit een "droom". In 2008 voegden we het woord "hoop" toe naar aanleiding van onze world-cup kwalificatie. Nu zijn we nog 1 stap verwijderd van een "olympische realiteit". Wie weet vieren we die realiteit wel in onze "home base" Winterberg, waar binnen drie weken het world-cup circuit zijn tenten opstelt. Ik duim.

zaterdag, november 14, 2009

MOA Museum


Het MOA Museum (Japan) schrijft jaarlijks een tekenwedstrijd uit voor kinderen van over de hele wereld in de leeftijdscategoriën 5 tot 7, 7 tot 9, 10 tot 12.

Juffrouw Farah Vanvaerenbergh heeft de editie 2009 gewonnen in de eerste leeftijdscategorie.

vrijdag, november 06, 2009

Whereabouts


Chris Goossens heeft een zeer indrukwekkende repliek geformuleerd op een dito besluit.

Ik ben van zijn eerste zin tot zijn laatste woord geboeid blijven kijken. Blijven luisteren. Want soms waren mijn ogen dicht.

Ik ben al drie jaar geconfronteerd met Whereabouts. Tijdens het eerste bobsleeseizoen zorgde ik er persoonlijk voor, voor die whereabouts. Dat ging toen nog op een zeer antieke manier, met spreadsheets. Ik heb zeer vaak mijn vriend Rudi D geraadpleegd met de woorden "zeg Rudi, moet Kim Gevaert dit ook op deze manier doen?". Vaak kwam het antwoord "ik weet dat niet, Geert, ik zal dat effe vragen!". Het bleek toen nog niet echt aan de orde.

Mijn bobsleedames behoren sinds 3 jaar tot de zogenaamde elitesporters en worden ook regelmatig op doping gecontroleerd. Nu meer dan vroeger. Sinds het vorige seizoen zijn zij zelf verantwoordelijk voor het invullen van de whereabouts. Ik kon dat immers niet zelf meer volgen. De ene week zijn ze in Salt Lake City, de week daarna in Calgary, dan in Lake Placid om daarna even de plas over te steken en een toernee te doen via Italië, Oostenrijk, Zwitserland om te eindingen in Duitsland. Dat is niet beheer(s)baar als sportdirecteur. Ik hoor op Radio 1 een pleidooi om de managers de whereabouts te laten invullen, maar dat is klinkklare onzin. Tenzij een atleet honkvast is en steeds op dezelfde plaats vertoeft. Ik denk ook niet dat het (veel) te veel is gevraagd aan een topsporter om met whereabouts bezig te zijn. Drie minuten per dag. In plaats van met Twitter of FaceBook bezig te zijn. Komaan zeg.

Maar laat dat aub niet overkomen alsof ik de straf van Wickmayer en Malisse goedkeur ! In tegendeel. Ze is sterk overdreven. Chris Goossens zegt zelf dat vroeger (lees "een paar maanden geleden") de officiele instanties zelf eerst wel eens zouden een teken van "ernst" hebben gegeven. Maar nu was het: "bang, pataat, baf, gedaan !!!".

Dan denk ik dat we in een goede positie hebben vertoefd met ons bobsleeteam. Nét voldoende ver weg van de al te grote hype. Onze federatie heeft op die whereabouts steeds de aandacht gevestigd. Met aandrang zelfs. Ik heb vaak Eddy verwenst. Maar Eddy wist als federatiebaas dat het de Vlaamse Gemeenschap én het WADA echt wel menens werd. En vandaag ben ik blij dat hij mij, samen met mijn bobsleedames, goed op voorhand heeft wakker geschud.

Een geldboete aan de overtreders van de ooo zooo heilige whereabouts-wet had voldoende 'serieux' laten voelen, meen ik. Een penalty, hoog genoeg, want een paar euro's zijn niet ernstig genoeg voor de sterren onder ons. Maar, in casu, werd jammer genoeg de wet letterlijk gevolgd: een jaar schorsing. De WADA-wet. Letterlijk. Hartverscheurend voor de atleten. Zeker en vast omdat de betrokken atleet gegarandeerd deze ernst nooit had verwacht. Na vandaag zal geen enkele atleet nog twijfelen tussen FaceBook of Whereabouts... Het wordt dan 3 minuten minder FaceBook. In totaal dus nog 57 minuten FaceBook per dag. Een gemiddelde vrees ik. Naast de 30 minuten Twitter.