zondag, februari 22, 2009

Lake Placid

Het WK is achter de rug. We hebben onze BOIC-norm niet gehaald. We moesten 16de worden. Het is de 18de plaats geworden. Jammer, maar ik kijk toch tevreden terug op het voorbije seizoen en de vooruitgang die we geboekt hebben. We mogen zeer tevreden zijn met een top 18 op 25 geselecteerde teams. Door ons met de wereldtop te meten, hebben we een noodzakelijke ervaring opgedaan in functie van volgend jaar.

Ik heb uitvoerig met Rudi Diels bijgepraat aan de telefoon. Hij is duidelijk en zegt dingen die tegelijk ernstig en best grappig klinken. Dat twee teams uit Japan en Engeland in Lake Placid crashen, vergelijkt hij met de aflossingsteams van Amerika en Jamaica, die lieten in Beijing ook hun stokje vallen niettegenstaande wereldtopniveau.

Binnenkort weten we of België volgend jaar toegang krijgt tot de World Cup. Het is cruciaal dat we ons met minstens één team kunnen plaatsen voor die zogenaamde Champions League van het bobsleeën. Zonder World Cup wordt het moeilijk om voldoende punten te pakken voor Vancouver. Ik zal dat met zekerheid weten binnen een paar weken.

Onze kwalificering voor Vancouver 2010 zal zich dus in het laatste seizoen voor de winterspelen moeten voltooien. Dat houdt ons nu wakker. Een kwalificering vanaf vandaag was natuurlijk fantastisch geweest, maar had misschien wel alle broodnodige druk weggenomen. Druk die we nodig hebben om naast de BOIC-norm ook aan de IOC-vereisten te voldoen. En van die druk weten we sinds vandaag dat hij zwaar aankomt.

donderdag, februari 19, 2009

11

"het is laat !"

Zegt '11' vanuit Lake Placid, via mail. Het is drie uur des ochtend, ze wijst me op een vorige blogpost. Zei toen dat ik niet meer zou werken, telefoneren, bloggen, mailen, noem-maar-op na 20h.

Gefaald.

Hopelijk faalt 11 overmorgen niet.

vrijdag, februari 13, 2009

Tine Hens

Tine Hens zegt in Focus Knack dat bobslee voor België is wat Obama voor Amerika is.
Een mooier compliment kan niet. Voor bobslee dan.

Ze zegt ook dat ik geen empathie toon op het moment dat Helena bedankt wordt voor bewezen diensten. Twee zinnen verder stelt ze dat het in topsport niet nodig is om inlevingsvermogen te hebben. Oef, ik voel me dus niet gepakt op ontbrekend managerstalent.

Mooie tekst, Tine. Zeer.

zondag, februari 08, 2009

Vancouver World Cup

De (zie titel) is achter de rug. De allereerste keer dat de nieuwe Olympische baan getest werd tijdens een wedstrijd van dit niveau. Wij zijn daar nog niet bij omdat we dat niet mogen, aan World Cups deelnemen. Volgend jaar moet dat wel kunnen, we zijn nu volop puntjes aan het verzamelen om te mogen deelnemen in de zogenaamde Champions League van het bobsleeën.

Die deksels snelle baan in Vancouver blijft voor verrassingen zorgen: meervoudige wereldkampioene Sandra Kiriasis (in één van de volgende afleveringen op Canvas wordt ze geinterviewd over onze Belgische lefmeiden) is pas 5de geworden. Very strange. Bangelijk baantje, durf ik nu reeds wanhopen.

vrijdag, februari 06, 2009

stilte

't Is hier stil. Wordt me gezegd. Wordt me ook gemaild. Ik weet het, ik weet het. Antwoord ik altijd. Druk druk druk, allang geen fijn antwoord meer.

Deze week te veel gewerkt. Maar toch iets heel bijzonder gedaan in mijn dagindeling. Besloten om na 20u niet meer te werken, niet meer te mailen, niet meer te bellen, niet meer op te nemen. Dat verandert de stressfactor als ik in bed kruip. Ik kan immers een uur of 3-4 ontladen. Blijkt belangrijk. Ik slaap nu beter. Anders lig ik nog te piekeren, uren lang. Alsof mijn brein moet onthaasten, afkoelen. Nu is dat gebeurd via een aantal excellente TV-programma's zoals De Slimste Mens, Van Vlees en Bloed. Operatie Lake Placid. Lekker 'easy' om naar te kijken.

Ben ook Koen tegen het lijf gelopen op het derde verdiep van de VRT. Was fijn terugzien. Hij jogt. Ik ook. Maar niet genoeg. Hij te veel. Wat is nu 't beste?