vrijdag, november 30, 2007

Fakken

Het blijft fakken, want de boer, hij ploegt altijd maar voort. Gisteren was ik in Parijs. Bij Alti. En het ging niet over bobslee-babes. Ho nee. Business as usual. Indien een dag 30 uur telde, dan zou ik ze tegenwoordig alle 30 volwerken. Indien een week 8 dagen had, dan zou ik waarschijnlijk om een 9de vragen. Ik zie het al voor mij: "De Negende Dag, met Alain Coninx" ...

Cernum heeft mijn allerhoogste prioriteit. Er moeten zogenaamde targets gehaald worden, net zoals in het bobsleeteam. Bij Cernum moeten om en bij de 100 gezinnen aan het einde van een maand centjes op een rekening zien komen. Aanmodderen kan niet. Mag niet. En ik moet met het directieteam niet enkel denken aan die ene maand en de bijhorende money, maar we moeten zelfs aan het plannen zijn hoe we er met z'n allen in gaan slagen om dat ook in 2010 nog te doen, eind 2015, noem maar op, eind van de eeuw. Het gaat nu zeer goed, maar het moet zo blijven.

Targets in het bobteam zijn er ook. Ook de bobbetjes moeten ondersteund worden. Rekeningen moeten betaald worden. Trainers, bobslee 1, bobslee 2, hotels, vervoer, bobbetjes, ... Tot het eind van januari 2008, na de Europa Cup in Winterberg. Voor mij part tot na Vancouver 2010, droom ik dan. Of Rusland 2014. Ho maar !

Al die bob-administratie wordt opgevolgd door N, de grote vrouw achter de zogenaamd drukke meneer. Indien zij dit niet deed, dan zou ik 10 dagen van 40 uur per dag nodig hebben. Dan zou ik nog veel meer tijd in het bobsleeproject moeten steken.

Wat ben ik een gelukzak.

dinsdag, november 27, 2007

Allerlei nieuwtjes

(c) Stefaan Brodelet

De grote coach schreef er al over: we hebben de eerste Europa Cup achter de rug met onze Believers Bobbetjes. Innsbruck was the place to be. Achttien landen waren vertegenwoordigd, België met maar liefst drie teams.

De meisjes hebben zichzelf overtroffen. Dat we na amper 4 weken trainen op plaatsen 21, 27 en 29 terecht komen, is een veelbelovend resultaat te noemen. We kunnen nu nog eens 8 weken trainen en naast de bobsleetechniek ook onze fysieke conditie verbeteren. 51% van het succes hangt immers af van de eerste 5 à 6 seconden: de bobslee moet op een onvoorstelbaar woeste manier van stilstand naar 30 à 40 km/h gepushed worden vooraleer er in te springen. Dan komt het tweede deel: Formule 1-stuurmanskunst (euh, stuurvrouw!) bewijzen en de slee op een perfecte manier de bochten injagen.

Even trainer Paul Neagu citeren: "unsere damen mussen brutale pushpower haben, Geert!"

Even mental coach Paul VDB citeren: "heb je die Roemeense gezien, Geert? Dat is een monster, man!".

donderdag, november 22, 2007

Igls


Igls, lees: Innsbruck. Oostenrijk. Ik ben weg. Met Paul "de grote coach". Met Stef "de grote fotograaf". Mijn bobbetjes zijn daar al twee weken. De mannen van "het grote Canvas" ook.

Het uur van de allereerste grote waarheid is aangebroken. Na de wedstrijd bij de junioren van verleden week (met dat onverhoopte goede resultaat), is het nu tijd voor de confrontatie met de grote kanonnen: de open klasse met bijzonder ervaren bob babes erbij uit
Australia
Austria
Brazil
Canada
Germany
Great Britain
Holland
Israel
Italy
Jamaica
Norway
Sweden
Switzerland
USA


Jaja....

Ik duim. Denk eens aan mij. Aan mijn hartslag. Om 10 uur zondagochtend. Omstreeks 13 uur weet ik zowat alles: vreugde, verdriet, feest, domper. Alle richtingen kan het uit. Maar ik ben een believer. En believers denken dat ze het zullen halen.

En wat is dat dan, "het halen" ??? Wel: voldoende veelbelovende aanleg tonen om vertrouwen te geven naar de nabije toekomst. Naar de echte finale "erop-of-eronder" op 26 januari in Winterberg....

Voor de jongens van het perslandschap: +32475326170. Voor de meisjes uit het perslandschap: idem. Woeha.



maandag, november 19, 2007

Bijzonder goed nieuws

Na een doorgedreven introductietraining in Winterberg hebben onze bobmeisjes een zo mogelijk nog intensievere trainingsweek achter de rug nabij Innsbruck. Daar organiseert de internationale bobsleefederatie (IFBT) jaarlijks een bobschool. Beginnende teams van over de hele wereld zijn daar aanwezig om door internationale toptrainers 'aangepakt' te worden. Aan het einde van die week is er een competitie. 37 bobsleeën zijn naar beneden geraasd met junior-ladies. En raad eens: onze Belgische bobsleetrots wordt aangewakkerd:

1. Russisch team
2. Belgian Believers Bob team 1
3. Duits team
4. Belgian Believers Bob team 2
5. etc etc etc etc tot plaats 37 ....

Russen, Koreanen , Amerikanen, Duitsers, Italianen, Nederlanders, noem maar op ... Ons Belgenlandje heeft potentieel getoond.

Proficiat aan mijn bob babes !!!

woensdag, november 14, 2007

Bobbetjes


Onze bobbetjes doen het goed. Ze hebben hun doop achter de rug in Winterberg. Dat is niet zonder kleerscheuren verlopen, maar dat had ook niemand verwacht.
Er zijn momenteel geen meisjes die nog niet gecrashed zijn. Het hangt er wel van af hoe je het bekijkt: als leidend voorwerp of als lijdend voorwerp. De nieuwe benaming voor 'pilote' of 'remster' ziet bij deze het daglicht ... Sommige meisjes zijn nog niet gecrashed als leidend voorwerp. Achter de stuurknuppel, dus. Maar in feite is iedereen al minstens één keer overkop of op de zij geëindigd: wie een goed leidend voorwerp is, is dus minstens al eens een keer geaccidenteerd tijdens een afdaling, als lijdend voorwerp, achteraan plaatsnemend in die mooie bobs van ons.


Euh, die mooie bobs zien er dus intussen niet meer zo mooi uit. De meisjes ook niet. Hoewel deze hun blauwe plekken kunnen verstoppen. De bobs niet. Gelukkig blijft het bij schrammen en blauwtjes. Ook de pijnlijke schouder van Kim blijkt na röntgen geen breuk. Liever een kapotte bob dan kapotte meisjes !!!
De meiden zitten momenteel in Igls bij Innsbrück (Oostenrijk), in de internationale bobschool. Daar wordt meteen duidelijk dat ze momenteel niet bij de beginnners thuishoren. We zitten nu reeds in de middenmoot van de schoolpopulatie, en we crashen niet meer. Ik geloof er elke dag een beetje meer in. Nog meer dan voorheen.

FaBeR

Filip Boen was ten tijde van Canvas Marathon de KULeuven-prof die de taak had om zich te ontfermen over mijn motivatie en tijdsbesteding. Wérk dat die man daar mee gehad heeft!!! Ooit liep hij samen met mij 25 km rond de Blaarmeersen in Gent en we hadden het toen over runner's high en orgasmes: gelijkenissen en verschillen. Dat hielp om de kilometers te verteren... Op deze blog is daar toen verslag van uitgebracht. Een "seach"-knop doet wonderen.


Het contact met Filip blijft, hoewel het nu sinds de Antwerp Marathon geleden is. Hij mailt:

Geert,

Hoe gaat het met jou en het lopen? We zijn hier op de FaBeR nu bezig met een grootschalige studie over de loopsport, als je eens zin en tijd hebt, klik hier.

Stuur het gerust door naar loop- en of andere collega’s, vrienden, etc.

(...)


dinsdag, november 13, 2007

vakantie voorbij


Lap. Het is zo ver. De titel van deze post is een bangelijke realiteit geworden. Honderden "unread mails" hebben hun opwachting gemaakt. De vakantie-voice-mail-tekst moet dringend gedeactiveerd worden. Maar er is ook goed nieuws: deze blog wordt geschreven in het bijzijn van een lekkere kop koffie volgens de kwaliteitsnorm van huize Gitaar. Niet volgens de Spaanse traditie van gitzwarte-brei-waarmee-je-een-koe-laat-bevallen-van-een-veel-te-dik-kalf. Magere troost, dat bakje troost...

Heb me de voorbije dagen verdiept in leven en werk van Antoni Gaudi. Magistraal architect. Maar Barcelona ligt nu ver achter mij. De paleizen van Gaudi ook. De blauwe hemel eveneens.

donderdag, november 01, 2007

Proficiat Marc !!!

Marc Herremans heeft de Crocodile Trophy in Australië tot een goed einde gebracht.
Waaaaw, Marc, sjapoo, man. Honderduizend maal sjapoo. Nee, euh, oneindig vele keren sjapoo. Geert Gitaar



Lees de perstekst hieronder. Copyright Crodile Trophy:


A Show of Unity to End Crocodile Trophy

Herremans’ Trial Ends in Glory at Cape Tribulation

By John Michael Flynn at Daintree, Australia

Australia’s Cape Tribulation takes its name from one of history’s greatest stories of triumph over adversity.

It was here in the year 1770, the great British Navigator, Captain James Cook, was shipwrecked while navigating the Great Barrier Reef. His ship, the Endeavour, limped into what is now Cooktown, and was repaired using timber from local trees, before the epic voyage of discovery continued.

Today, 237 years later, Cape Tribulation played host to another of history’s great stories of survival, only this time it was a Belgian whose tale of triumph against incredible odds will be told for generations.

At the end of 1400 kilometres, paraplegic athlete Marc Herremans received the ultimate accolade from the protagonists of the Crocodile Trophy, who put aside their chances for individual glory, to honour the man who has inspired and touched each and every person involved with the great outback race.

At the finish of today’s stage, when the group finally reached the rainforest fringed beach, the peloton, led by overall race winner Mauro Bettin, formed an honour guard to welcome Herremans as the first finisher in the Trophy of 2007.

For a man who had just spent three consecutive days cranking his hand cycle for more than twelve hours and arriving at the campsite in darkness, this was no gift. More so, it was an opportunity to give thanks to the efforts of the person, to whom each rider’s thoughts drifted during the worst, lonely hours in the saddle.

For those who thought they could not continue in The Crocodile, the thought of Herremans’ suffering drove them on to achieve what every rider here dreams of – to finish the iconic event.

“Coming over the finish line seeing all the athletes cheering me on is just another great feeling after the accident,” an emotional Herremans said as he cast his eyes to the ocean in wonder.

“Paralysis doesn’t stop you doing great things in your life.”

Finishing the Crocodile Trophy was the completion of another chapter in what has become one the truly great journeys in world sport.

Paralysed following an accident in 2002, Herremans could have easily given up.

Instead, the great ironman re-examined his life’s to-do list, and penciled in a series of events, which he had always intended to complete.

His victory in the Hawaii ironman as a paraplegic athlete is famous enough, but there were other goals, including the Crocodile Trophy, which until today probably seemed beyond reach. In perspective, Hawaii was ten hours, one day of pure suffering. To complete the Crocodile Trophy meant enduring the same suffering for ten consecutive days.

“For me it’s the biggest one,” Herremans said.

“Here it was nine days in a row that I had to give everything and I was totally finished, blown up at the finish line, you have to keep on going, keep on going,” he said.

“To be at the finish line is an amazing feeling even though I’m amazingly tired.

“I just enjoy the moment, it is great.”

The feeling in the group was summed up by Crocodile Trophy supremo Gerhard Schoenbacher, a man not known for dispensing accolades with reckless abandon.

“This is something we will remember forever,” Schoenbacher said.

“On a scale of achievement I don’t know where to put it.

“When he (Herremans) rang me a couple of months ago, I warned him how hard it will be and he said, I can do it.”

“He proved it every day and I don’t think any of us is as strong as he is in his head.”

Austrian stage winner Stefan Rucker has been moved, perhaps more than most, by the achievements of the eternally positive Herremans.

On the final night of the Crocodile, he shared a bush cabin with the Belgian, who had just completed his third day of absolute torture.

“It was arranged from us riders that he comes here first,” Rucker said.

“I talked to him in Irvinebank the first evening and I never saw someone like him before.
“He’s not crazy, he knew what he was doing.

“We stayed together in the cabin last night and he was so tired.

“It’s just incredible, it really brings tears to your eyes when you see something like that.”

Vakantie


Zo ziet het er hier uit. Geen echte halloween-scène, zo te zien. Elke keer weer klinkt een statement "dat een vakantie nog nooit zo dringend en zo nodig was geweest als deze"... Ook nu weer. Ik weet ook dat - één dag na mijn terugkomst - het andere traditionele zinnetje zal zijn: "Grrrr, eerste dag terug van weg geweest, en 't is alsof ik weeral vakantie nodig heb!".

Maar ik klaag niet. Hopelijk de lezers van deze blog ook niet, want het zal tot 13/11 duren eer hier weer iets nieuws veschijnt. Het zal dan wel spannend wachten worden op allerlei fijns uit Winterberg, want daar zijn ze op dit moment bezig met het werpen van de teerlingen: wie wordt pilote, wie wordt remster, wie zit op de reservenbank, wie komt heelhuids uit de bob, wie gaat over kop, ...

Ik gun de bobsleedames alle concentratie, ze gaan me weinig horen. Na mijn vakantie starten we hun blog op, vlak voor hun eerste EuropCup, in Innsbrück.