woensdag, juni 13, 2007

Een triple ?


De zenuwachtige zwaluwen vogelen me die ochtend wakker. De provencaalse kruiden penetreren de suite als N. de venster richting De Berg opent. De krakende scharnieren zijn een voorbode van een smeltkroes van basilicum, oregano, tijm, peterselie, rozemarijn. Dingen waar een mens barbequegoesting van krijgt. Zelfs al is het 7u en dreigt het ontbijt er eentje voor sporters te worden. Suiker. Suiker, niet uit Tirlemont, zal het hoofdingredient van het nakende ontbijt zijn. Allez, debout! N. fluistert het, De Berg eist het.

Een verloren gevlogen mus durft de kruimels onder onze ontbijttafel te pikken. Stelen, dus. Ze is stout en moedig. Iets wat ik niet ben. De Berg kijkt me immers aan met een dreiging waar de New Yorkse Verrezano Bridge enkel kan van dromen. Stef en ik hebben op vrijdag het stijgingspercentage vanuit Bédoin onderzocht. Met de auto weliswaar. Ik heb er nachtmerries aan overgehouden. "Boehoehoe!!!!", klonk een gemene stem, "achter de volgende bocht wordt het nog erger!", gevolgd door een door merg en been gaande "hahahahahahaaaaaaaaaa!!!!". Het had me om 4u al uit mijn slaap gehaald. Brutaal, genadeloos. En nu verknalt die bange gedachte de lekkere confituur op mijn booke, daar op het ontbijtterras met zicht op dat varken van een berg.

"Kom peere, we zijn weg", ontwaakt Stef me uit mijn roes terwijl ik mezelf betrap op wezenloos staren naar die gulzige mus. Ik wring mijn geëpileerde benen door mijn koersbroek, trakteer mijn nek op factor 30, haal P. van stal en check of haar banden nog voldoende spanning hebben. Ja, ze is vrouwelijk, want mooi. Drie kilometer later vind ik mezelf terug op de parking van waaruit de Bédoin-kliek de kale wil temmen. Piet Goddaer groet Geert Gitaar maar zal later als een pijl uit een boog richting de top vertrekken. "Geertje!", glimlacht een man gehuld in een regenboogtrui met handtekening van Sven. Ook hij verdwijnt richting recordpoging. De hoofdredactrice van een blad over sprekende lijven vat met mij de calvarie aan. "Kom peere, we zijn weg", herhaalt Stef.

Tot de gemene bocht naar links, ter hoogte van Estève, valt alles mee. De babbel met mijn twee companen is bij wijlen zelfs grappig en zeker niet zenuwachtig te noemen. Achter den draai is het koekenbak. "Ik zie jullie boven wel!", puft Marleen, nadat ik mij verontschuldig omdat er een gat valt. "Ik heb geen triple", verklaar ik nog plechtig, "mijn kadans mag niet lager want anders val ik omver!".

Het is intussen 10u en de zon bakt er wat van. In het bos richting chalet Reynard teisteren de geile muggen mijn opengevallen mond terwijl mijn Polar 32° aangeeft. Het is afzien. Verschrikkelijk afzien. Hartslag 160. Plots 170. Zelfs 172. Dat is niet goed voor mij, het moet rustiger, want de top is nog twee uur verder.

Een uur later zwoeg ik mezelf meter per meter hogerop, beseffend dat de grote coach nu ongeveer victorie kraait bovenaan die uit de kluiten gewassen puist. Al die tijd is Stef naast mij blijven rijden. Met zijn vingers in zijn neus. Ik vraag hem om in mijn plaats te kijken want ik heb enkel zin om naar de grond te staren tijdens het zware labeur.

De chalet! De hel is voorbij. De berg lijkt vanaf nu op de maan. Vanaf hier is het pies of keek. "Slechts een goeie 7 à 8 % tot boven, komaan peere!", klinkt het in mijn linkeroor. Rondom mij rijden wrakken naast supermensen. Het is een bont allegaartje van getalenteerden, trage rakkers en twee rare kwieten op een soort mobiel die je enkel aan zee op de dijk ziet rondtuffen. De dijk staat garant voor 0 %, de laatste Ventoux-kilometer zegt 11 %. In de laatste haarspeldbocht roep ik zodanig luid "Yeah!" dat de dame voor mij een paniekaanval krijgt en haast aan 20 km/u over de finish sprint.

2u30 en een scheet. Wa was dà, joh?

13 opmerkingen:

Anoniem zei

IK HEB LIEVER DAT JE ZEER WEINING SCHRIJFT ZOALS TEGENWOORDIG MAAR TELKENS OOO ZOOO MOOI

EEN KEER PER WEEK IS BEST OK ALS HET TELKENS VAN DIT NICEAU IS

Dave zei

Afzien, afzien, afzien! Een sportieve mensch moet nogal wat afzien in zijn leven... Goed geschreven en interessant om te lezen. Zo weet ik tenminste in welk avontuur ik me volgend jaar ga storten ;O)

En nog eens een dikke proficiat!

Heleen zei

Waaw Geert!!!

Anoniem zei

Geert, je feleciteren met de prestatie deed ik al! Rest me enkel de vaststelling dat je volgende uitdaging ....De Gouden Uil kan zijn? Minder intensief maar ook zeer tijdrovend vrees ik...Henk

Little Warrior zei

Voor dienen triple (westmalle) kunnen we wel zorgen hoor!

Etienne Devillage zei

dikke proficiat met uw prachtige prestatie. U hebt dat zeer mooi "neergeblogd" !

Geert Gitaar zei

@ allen

Fijne reacties! They keep me goin' !

Kaat zei

Ik kan enkel akkoord gaan, want het was zeer interessant om lezen. Ik vraag me wel een dingetje af. Hoe voelden ze eigenlijk "the day after" aan, je benen?

Geert Gitaar zei

@ kaat

Ik heb geen pijn gehad. Indien ik vanuit Bédoin nog zou afgezakt zijn naar bvb Sault, zou ik gegarandeerd prijs hebben gehad aan mijn patellapees...

Ik ben voor één keer slim geweest. Sterk. Amai. Ik ben zelf verrast.

Heeft eerlijk gezegd ook te maken met de hint van coach Paul, die alsvogt ging : "pfff, gitaar, diezelfde berg 3 keer op een dag, waar is dàt in godsnaam goed voor???"

Rafke Magic zei

volgens Van Dale Online was die scheet:
ofwel 1 [inf.] hoeveelheid gassen die men uit de ingewanden laat ontsnappen => wind
ofwel 2 [inf.] bijzonder in de smaak vallende persoon of zaak

'k hoop dus da laatste :-)

Dirkjogt zei

Ik heb genoten van jouw verslag. Dikke proficiat met je knalprestatie!! Je kan jezelf nu een echte B.V. noemen.

bewa zei

Prachtig verslag Geert!
Proficiat met je puike prestatie.
Volgend jaar terug?

Philip Van Hove zei

Felicitaties met je prestatie. Zo te lezen, moet het een prachtige ervaring zijn, maart ik hou het voorlopig toch bij het lopen.