zaterdag, mei 12, 2007

Amai


Het zal morgen een week geleden zijn dat ik nog iets gepost heb. Dat is nog nooit voorgevallen.
Hou zou dat toch komen? Writer's block? Andere prioriteiten? Energie tekort? Laat het ons bij dat laatste houden.

Iemand weet van een hoogspanningsmast die te koop staat voor een prikje?

(nu valt mijn euro: ik heb een prikje nodig!!! EPO.)

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Geert, op Vlerick kreeg ik eens een andere betekenis voor EPO
E = Empathie
P = Positivisme
O = Ordening
k Stel voor dat we dat op SAPPHIRE eens uit de doeken doen...bij één pintje?
Henk

Geert Gitaar zei

Henk: mijn superstrenge dieetmadam Ilse heeft me op het hart gedrukt dat elke kilo teveel een ton teveel weegt op de Ventoux.

Geen pintjes meer. Life can be hard.

Kaat zei

Dat niet alleen. Elke kilo weegt dubbel door op je knieën en dat...dat is ook geen leuk gevoel...zou ik zo denken.

Veel succes ermee!

Anoniem zei

MERCI CERNUM

Lang leve de sport.
Zondag 6 mei.
De heer Van Vaerenbergh mag in het kader van zijn voorbereiding op de Mont Ventoux, de laatste 50 km van Luik-Bastenaken-Luik rijden. De Vares (zijn bijnaam in onze contreien) was daardoor zo moe en gedesoriënteerd dat hij zowaar zijn twee abonnementen van RSCA aan mij doorgeeft. RSCA toont zijn ware gelaat en maakt er een galamatch van (met dank aan Beveren dat geen betonvoetbal kwam spelen). Het moet al een tijdje geleden zijn dat Geert zijn zitplaatsen zelf betrad, want zijn twee copains Luc en Koen (den dienen achter hem en den dienen daarnaast, twee die-hards van RSCA) verwelkomden mij met volgende woorden, dedju, Geert, da luupen doet a goe ge ziet er vele vele beter uit als vroeger, een korte rechtzetting van mijnentwege bracht soelaas.
8-1 werd het in het Constant VandenStockstadion. Mijn welgemeende dank aan de organisatie van L-B-L en vooral aan La Redoute, de organisatie voor de uitmuntende datumkeuze en La Redoute voor zijn moeilijkheidsgraad waardoor Geert te moe was om nog pap te zeggen.


Zaterdagmorgen 12 mei.
Mijn vrouwtje en ikzelf raapten net een fietser op die tegen de portière van een auto knalde. De man in kwestie werd weggevoerd door een ambulance, de onvoorzichtige vrouw die het leed veroorzaakte mocht mee in de combi voor een verklaring. Wijzelf hadden na het toedienen van de eerste zorgen (hersenschudding en bloed) (mijn vrouw heeft een hoog Florence Nightingale gehalte) het lumineuze idee om de arme man zijn fiets naar zijn vrouw te brengen. Daar aangekomen wachtte ons een norse ontvangst en vooral bekommernis over de fiets. Haar man was het minste van haar zorgen, duidelijk een gelukkig huwelijk. Na zelfs geen bedankje gingen we onze weg verder. Maar God (of dienen anderen daarboven) kon het blijkbaar niet aanzien en liet mijnen gsm rinkelen. En daar was hij dan, the founding father of Cernum zelve. Met andere woorden, de Vares. In zijn eigen gekende stijl, menne, menne, menne, kem wa veu, kem der nie mie op gepeist, we goen vandoeg mé Cernum noe EuroDisney. Mijn beleefde antwoord was, awel, da’s toch tof.
Joet jong, moe nie vandoeg. De Sporting speilt vandenoevend tegen Brussels. Miljaar, en ik kan weir nie goen. Eje gij goesting om te goen.
Thank You Mickey Mouse was mijn antwoord.
Nooit gedacht dat Mickey Mouse of die andere belachelijke Disney-figuren mij ooit zo tegemoet zouden komen. Mijn sympathie voor dat mottig muisje steeg naar een ongekende piek.
De rest van het verhaal houd ik kort, vooral door het alcoholgebruik dat de rest van de avond mijn deel was. Voor mensen die niet van deze wereld zijn, RSCA speelde die avond op eigen veld kampioen in een derby (zie ook alle mogelijke geschreven, gesproken of andere pers). De sfeer was ongelofelijk, den ambiance nog straffer, het bier smaakte zelden zo goed, ik kreeg zelfs kussen van twee spelersvrouwen, kortom “mensen die op hun gezicht vallen terug rechthelpen en verzorgen loont”.
Maar het straffe is toch dat ik een volledig café kon laten meezingen met de woorden:
Merci Cernum, Merci Cernum, Merci Cernum, Merci Cernum, Merci Cernum, Merci Cernum


El Filoe