donderdag, september 28, 2006

Druk Druk Druk


Het is gedaan met de zomer en ik zal dat geweten hebben. De drukte op het werk zorgt er bijvoorbeeld voor dat ik des avonds niet voor zonsondergang thuis geraak. Trainen op de Finse piste zit er dus niet in, tenzij ik geluk heb en de verlichting ervoor zorgt dat ik mijn benen niet dreig te breken. Voor die verlichting in het olympisch stadion van F.C. Galmaarden ben ik afhankelijk van de voetbalploeg of joggingclub die aan het trainen zijn. Die doen dat ook niet graag in het donker, en zetten het licht aan. Zij kunnen dat. Omdat ze weten hoe het moet. Ik weet dat niet.

Vandaag heb ik dan maar voor de eerste keer in 3 maanden een pure harde-ondergrond-training gedaan. 45 minuten beton. Indien ik dat had gevraagd aan Paul, zou hij het mij afgeraden hebben. Te laat. Iets in mij zegt dat het tijd is om te proberen. New York wordt immers bijna 5 uur beton, geen zachte schors. Het is uitermate meegevallen. Ik heb geen pijn tijdens, of na de feiten gevoeld. Nu effe wachten wat de ochtend brengt.

Eerst nog antwoorden op 53 mails. Tegen middernacht moet die klus geklaard zijn. Ik heb gisteren trouwens by the way toevallig ontdekt dat meerdere mensen in mijn lot delen: tijdens een meeting met Ward, iemand die al 8 jaar een vaste waarde in mijn klantenkring is, zei hij na exact 1 uur: "tiens, al 25 nieuwe mails...", toen hij zijn BB uit zijn binnenzak haalde. BB staat niet voor Brigitte Bardot.

woensdag, september 27, 2006

Trainen


Neen, het is niet lopen of joggen, dixit Koen Fillet. Het is tràinen!!! Het klinkt atletischer. Hoho. We zijn allemaal goed gek aan het worden van de spanning, ja.

Ligt het nu aan de twee opéénvolgende dagen rust die ik cadeau kreeg van de grote leider? Mijn training van vandaag was immers verrassend goed. Als ik normaalgezien 8,5 à 9 km/u loop aan mijn 'overslagpols', was dat vandaag 10km/u. Een uur lang. Een fantastisch gevoel.

Verleden week beweerde een raar mannetje dat je in New York die marathon volledig in het rood kan lopen. Eénmalig kan dat, orakelde hij. Dus, 4 à 5 uur boven je overslagpols. Geen mens overleeft dat, zelfs topsporters niet. Dat raar mannetje zal nooit van zijn bijvoeglijk naamwoord af geraken, vrees ik.

dinsdag, september 26, 2006

Effe rusten

Paul is nog de slechtste niet. Hij wordt in aflevering 1 van Canvas Marathon "de demon" genoemd door Jan Hautekiet. Bij deze weten jullie meteen wie het sprookje gedurende zes afleveringen lang mag voorzien van bijzonder gesmaakte humor.

Ik heb zowel zondag als maandag "rustdag" in mijn agenda mogen zetten. Mooi, niet ? Deze week geeft Gitaar er echter weer een lap op. De recuperatieweek is voorbij. Vanaf vandaag wordt het weer menens: 10 uur trainen tussen vandaag en zondag, waaronder twee fietstrainingen van respectievelijk 2 en 3 uur. Yes! Bike is back!

zondag, september 24, 2006

dichter en dichter


Nee, de titel gaat niet over Guido Gezelle, maar over het gevoel dat mij overmant. Sinds het einde van de zomervakantie overvalt mij dat griezelige gevoel dat nog slechts een handvol weken ons scheidt van de bangelijke ochtend aan de Verrezano Narrows Bridge. Het is meer en meer duidelijk dat een blessure in deze fase van de voorbereiding het einde kan betekenen van een droom waar een jaar naar uitgekeken en intens voor voorbereid wordt.

Sinds de allereerste ernstige blessure in maart is trainen niet meer zo relax als in de eerste drie maanden. Vanaf minuut één denk ik aan opkomende pijntjes, oei, een pees die trekt, aij, een knie die sputtert, hola, voel ik daar niet een iliotibiale band frictiesyndroom, ... Er zijn meer aangename dingen om elke 7 seconden op een typisch mannelijke manier eens aan te denken tijdens een jog!

Gisteren heb ik anderhalf uur gelopen, de eerste keer sinds de 20 km door Brussel. Ja, lieve lezers, het is 'door' Brussel en niet 'van'. Ik heb die pijnloos uitgelopen, maar om de 7 seconden dacht ik aan ... opkomende pijntjes. Je voelt immers altijd wel iets. Ik vraag me af wat dat in New York wordt. Als ik tussen vandaag en eind oktober nog kan opbouwen tot pakweg 2u of 2u20 lopen, zal ik weer rond de 20 km-grens zitten. Dat is nog steeds maar de helft van wat ik achter de kiezen krijg in the Big Apple. De grote leider zegt dat het geen zin heeft en bovendien af te raden is om eens een zogenaamde dertiger te lopen. Het risico op overbelasting is overmatig groot, zeker bij mij, en dan mag ik die Verrezano Bridge op mijn buik schrijven. Paul heeft altijd gelijk. Die overbelasting zal dus voor 5 november zijn, vroege namiddag, NYC time zone.

donderdag, september 21, 2006

Transleren & stretchen in Lennik


Anderhalf uur lopen achter de kiezen. Direct gevolgd door een bezoek aan Stijn. Stijn is sinds bijna een jaar mijn toeverlaat als het om pijntjes in pezen en gewrichten gaat die andere aandacht nodig hebben dan de aandacht die professor Peers er scanninggewijs aan moet geven. Stijn houdt zich bezig met mijn blessures en met die kleine dingetjes die geen mens (her)kent, maar een sportkinesist wel, en die aanleiding (kunnen) geven tot blessureleed.

Stijn is net zoals ik een echte Pajot, het is dus een makkie om bij hem binnen te springen in Lennik. Ik leerde hem kennen aan het Sportkot door het Canvas-project, maar ik moet niet meer naar Leuven, ik krijg een privébehandeling in mijn contreien. Stijn masseert me niet, hij transleert. Ik waag me niet aan uitleg, wedden dat hij daar zelf een betere uitleg over geeft op zijn eigen blog? Of in de comments van deze blog... wie weet.

woensdag, september 20, 2006

Degusteren mag


Er worden vragen gesteld over dieet. Mensen die me een tijd niet meer ontmoet hebben, verschieten als ze mijn 15-kilo-minder-gestalte zien. "Hoe doe je het toch? Je gaat zeker veel minder uit eten?". In feite niet. Beweging is de sleutel tot het vermageringssucces. Ik moet wel toegeven dat ik me aan een aantal regels hou, zelfs al zit ik in een sjiek restaurant waar de verleiding en de zonde steeds om de hoek komen loeren. Toen ik aan Canvas-dietiste Ilse vroeg of ze wou meehelpen schrijven aan een boek terzake ... was haar antwoord na 2 seconden: "Ha ja, dat zal wel zijn.".

Het resultaat is bijna af. Ilse en ik zitten in de laatste rechte lijn. Binnenkort staan haar theorie en mijn ervaring in de rekken. De laatste loodjes wegen wel zwaar. De recuperatieweek met slechts 4 uur training in plaats van 12 is een cadeau uit de hemel.

maandag, september 18, 2006

Conversatie met de grote leider


Paul, alias de grote leider, is verrassend sterk uit de hoek gekomen. Zo schrijft hij op zondag:

--------------------
From: Paul Van Den Bosch
To: geert.vanvaerenbergh@cernum.com
Sent: 17/9/2006 10:15 AM

Dag Gitaar,
In bijlage je schema. Het is een relatieve recuperatieweek,
d.w.z. dat je alternatieve training vervalt.
----------------------

Ik antwoord, beetje ontgoocheld: "jammer van fietstraining!". Paul zijn repliek: "Een beetje rust kan geen kwaad, gitaar..."

Paul kent me (al). Hij houdt de teugels strak in de hand, en hij heeft gelijk. Ik heb de drie eerste afleveringen van Canvas Marathon gezien, waarin beeldgewijs door het team, van dokter tot trainer, wordt geargumenteerd dat ik een "werkkundig overdrijver" ben. Ik moet dus een beetje inbinden. Dimmen, zoals "de mannen vantstad" dat zeggen. Ik ga dus deze week niet 12 uur trainen, maar slechts 4 uur. Knap, he. Er komen massa's tijd vrij voor extra mails, extra meetings, een paar lunchkes, handvol diners, een extra boek ...
Als Paul dit leest, gaat hij door het dak.

zondag, september 17, 2006

Bokrijk


Zaterdagvoormiddag. SMS van Koen Fillet. Zal misschien iets te maken hebben met muziek en eerstdaags te realiseren opnames. Gauw openen. "Loop jij toevallig ook rond in Bokrijk?". Een belletje gaat rinkelen. Koen zijn GSM ook, want ik bel 'm meteen op. Saskia (indien ze een man was, noemde ik haar the Godfather of Cernum) heeft twee weken geleden plaatjes gehangen aan de ingang van het domein van Bokrijk. Cernum vierde er z'n "Family Day". Die plaatjes, die verklapten dat we links van de ingang een barbeque hadden (oei, Ilse leest mee), bleken er nog te hangen.

Mooi, Sas. Schitterende reclamestunt.

woensdag, september 13, 2006

Ilse

Dit is nu eens echt iets voor de early blog fans, zie. Maanden aan een stuk hebben ze getwijfeld aan het bestaan van de 'dietiste'. In een aantal posts, die jammer genoeg de censuur niet hebben overleefd en waar ik dus ook geen hyperlinkje kan naar leggen, werd Ilse afgeschilderd als een wilde droom, een nymf, een heks (voor mijn pinten-makkers-maten uit de jaren 1980-2005). Ze hebben haar via comments op mijn blog zelfs uitgenodigd op de after-party van de Ronde van Vlaanderen 2006, op de Bosberg (waarvan de top in Galmaarden ligt en niet in Geraardsbergen, "Italian Girl"). Ze is niet komen opdagen. Ze bestond niet. Dachten 'ze'.

Welnu: Ilse is werkelijk alive and kicking en geen droom. Kijk eens aan..

Het Sportkot


In Leuven hebben ze zo hun eigen manier om ons te laten voelen dat ze met 'echte' sportievelingen bezig zijn. Als je op de slechts 400m korte piste een goeie 105 toertjes doet, heb je immers een marathon gelopen. Sinds een jaar worden we geconfronteerd met drie lopers die standbeeldgewijs aangeven dat het niet gemakkelijk zal zijn, ... maar euh .... we zijn wel met zes, he! Voortekens, signs on the wall, hidden hints, noem maar op. Ik voel met niet op mijn gemak. Nee. Ik voel me echt niet op mijn gemak. Een tiental blessures tergen me sinds de prille lente, en het is nu bijna herfst! Aflevering 1, 2, 3 en 4 zijn gevuld met mijn blessureleed. En al die tijd mocht alles, behalve bloggen... Voilà, zie! Hier is 't! Lap! Ik zit nog in aflevering 4, maak jullie geen zorgen. Onkruid vergaat niet. Die standbeelden zijn er ook nog steeds.

Kuch. Zwoeg. Oef. Net terug van training.

Kreun.

dinsdag, september 12, 2006

Anonymous


Het is waar, het is waar, mea culpa, mea culpa. Toen een aantal maanden geleden een hele heisa ontstond rond de verschijning van de zeer gevreesde koekoek, besloot ik om geen anonieme comments meer toe te laten. De stoute koekoek gaf er zomaar een lap op in iemand anders' naam. Foei, dacht ik toen. Nu krijg ik e-mails van fans uit de oude (blog-)doos, met tips. Goeie tips. Ik zou veel meer mensen kunnen aanzetten tot het entoesiast pennen van comments indien ik niet iedereen verplichtte om zich officieel te 'melden' als blog-user. En gelijk hebben die fans !!!

So, here we go, lurkers. Shoot anonymously! Weet iemand nog wat of wie 'lurkers' zijn, by the way?

Goeie reclame

Amai, wat een effect hebben de blogs van Koen en Paul op mijn kijkcijfers, zeg! Bovendien blijken lezers in Frankrijk, Nederland, Zwitserland, Amerika en zelfs Peru en Thailand de blog te vinden via de Canvas Marathon site. Ik ga hier weer een boeiende blog van maken, zie! Zoals in januari. Er is veel gebeurd, er is dus ook veel te schrijven. Morgen start ik!

maandag, september 11, 2006

Magie !


Yes ! Het màg gewoonweg weer ! Canvas heeft mijn boeien losgemaakt. Een maand vroeger dan voorzien. En kijk kijk, Koen zet één linkje naar deze blog, en mijn aantal unique visitors gaat van 30 naar 240, en de dag is nog niet ten einde. Welcome back, allemaal !!!

In de komende dagen en weken gaan jullie "live" de laatste rechte lijn naar NYC mogen meemaken. Ik voel me al een beetje minder eenzaam. Oef.

Check ook zeker de Canvas Marathon website, sinds vandaag alive and kicking, en leer mijn lotgenoten kennen. Ze zijn nu geen initialen meer, maar echte mensen.

zondag, september 10, 2006

Volgende fietsuitdaging: 17/9


Foreest
Steenberg
Leberg
Berendries
Valkenberg
Tenbosse
Muur - Kapelmuur
Bosberg



Ik zal op Foreest te vinden zijn rond 10u, en dan al 50 km achter de kiezen hebben. Feel free to join, er zullen geen camera's bij zijn ;-)

foto : Foreest (foto licht bewerkt want ha ja, ik heb tijd zat)

Berendries



Ik ben een beetje heel fier op mezelf. Ik had me voorgenomen om 100 km te fietsen, met mijn cycling mates Stefaan1 en Stefaan2. Het is gelukt, en wie dan zegt "dat dat toch maar heel gewoontjes is", moet zich realiseren dat ik het een jaar geleden in mijn broek zou gedaan hebben na 5 km fietsen. Bovendien mag iedereen volgende week zondag mee (dit is een formele uitnodiging). Lees hier mijn toertje van vandaag:

Galmaarden -> Geraardsbergen, Stefaan 1 en Stefaan2 oppikken, -> Flobecq -> Ronse -> Kanarieberg -> Foreest -> Valkenberg -> Paddenstraat -> Berendries -> Ten Bosse -> Parikeberg -> Muur -> Bosberg, back in Galmaarden.

100 km, dudes. Bergje op, kasseitje af, pijp uit. Licht ook.

foto: de Berendries